هوای حوصله ابری است. هوای دل پر از تردید است. دلت رفتن می خواهد گرچه بدانی هرگز رسیدنی در کار نیست. دلت ماندن می خواهد گرچه بدانی پر پروازت معلول می شود گرچه بدانی مرداب می شوی بوی گند می گیری. اما این بی خیالی خوبی است که خستگی هایت در آن در می شود بازی هم که باشد گاهی وقتها می گویی STOP اما در بازی زندگی ... اینک منم اسیر میان بایدها و نبایدها. گم میان تردیدها و روزمرگی ها.. گاهی لبخند می زنی و دم را غنیمت می شمری و از لخحظه به لحظه حال لذت می بری.. گاهی نیم نگاهی به آینده می اندازی و احساس می کنی مور مورت می شود آینده خاکستری آینده مبهمی که ابهام آن از تردیدهای تو هر دم بیشتر به سپیدی یا سیاهی مایل می شود.. راستی چه خوب که طبیعتی هست چه خوب که موسیقی هست چه خوب که تو هستی توییی که همیشه در من جان داری و با من حرف می زنی تویی که یک دم تنهایم نمی گذاری.. تویی که خود خود من هستی و با من بیگانه نیستی هزار توی پنهان وجودم را می دانی و دم نمی زنی مرا به سخره نمی گیری و برایم از ایدآل هایت نشخوار نمی کنی... مرا هرطور که هستم دوست داری حتی اگر آلوده به روزمرگی و عادت باشم.. خود خویشتنی که همواره دوستم داری و خیمه می زنم در سرای تو که همیشه در آن به رویم گشوده است. گاهی خیمه می زنم درخود و روزها را می گذرانم مانند فیلم سیاه و سفید صامتی که چشمانت را به خوب دیدن فرا می خواند..
این روزها اسیریم میان شبهای کش دار بلند که باز هم به پای خستگی های تو نمی رسد تویی که می خوابی که شاید تسکینی باشد از اندوه شرمساری هرچه کار نکرده است.. بیشتر عمرمان را در خواب حرام می کنیم لحظه های اسرار آمیزی که می شود در سکوت آن انرژی گرفت.. زمستان مرا ببخش که هیچ وقت تو را دوست ندارم کاش نمی آمدی سپید من.

سرم را می گذارم روی دستم همینجا جلوی مانیتور و های های گریه می کنم شانه هایم کاملا می لرزد اخبار مربوط به کودک آزاری بیش از هر چیزی روحم را آزار می دهد من که مادرم و جگر گوشه ام اگر دستش خراش بردارد قلب من و پدرش ریش ریش می شود. در هر شرایط روحی که باشیم سلامت فرزندمان چه از نظر روحی و چه از نظر جسمی حرف اول را می زند. چطور تاب بیاورم وقتی اخبار مربوط به آزار کودکان معصوم که به حکم نمی دانم چه چیزی مثل تقدیر یا هر نکبتی که اسمش را بگذاریم سرنوشت شومی مانند این پیدا می کند این بار قربانی تنها سه سال دارد و توسط پدرش و در نبود مادر به آتش کشیده شده. می گریم، نه زار می زنم و اولین کلمه ای که در تمام وجودم جاری می شود خداست.

خدایا من از تو گله دارم. مگر نه اینکه به اراده توست همه چیز، چطور دلت طاقت می آورد؟! خدایا چرا گوش تو انقدر سنگین است؟! چرا اینقدر تاب تحمل داری خدای من. می دانم که هستی، خیلی وقت است که فهمیده ام وجودی خیلی فراتر و بزرگتر را حس می کنم من از تو خیلی گله دارم خدا.

باربد سومین قربانی کودک آزاری

پ.ن: هنوز از انتشار مطلب مربوط هانیه کودکی که به شدت شکنجه شده بود یک ماه نمی گذرد :(

گاهی با تمام وجود حس می کنی که حق داری، توقع داری و این توقع برآورده نمی شه هی خودخوری می کنی، هی می ریزی تو خودت و به رو نمیاری، بعد یه جا مثل یه انبار باروت منفجر می شی. بعد ممکنه این انفجار تلخ باشه و طرف براش گرون تموم بشه حالا عوض اینکه مشکلت حل بشه یه چیزی هم بدهکار می شی، چرا؟ چون منفجر شدی، چون انبار باروت شدی چون بی سیاست بودی. حالا اینجا غرور زخم خورده ت هم به دردات اضافه می شه برای اینکه به جای احقاق حقت مجبور شدی عذرخواهی هم بکنی.

عصبانی بودم هی رفتم و رفتم و رفتم هدفون تو گوشم با صدای موزیک نسبتا آرومی دورتر و دورتر می شدم نه اینکه بغض کرده باشم اما عصبانی بودم باد می خورد به صورتم و احساس خوبی بهم می داد، احساس سبکی می کردم، احساس تعلق نداشتن به هیچ جا، احساس صاحب نداشتن درست مثل یه توله سگ ولگرد. از اينکه همه غريبه بودن حس خوبی داشتم نگاههای خالی و بی حس دلم را خنک می کرد از اینهمه غریبه گی احساس شعف می کردم. حتی یه بارم نگاه به ساعت نگردم وقتی برگشتم خونه عصبانی بود، گفت مگه اینجا طويله س این چه وقت اومدنه عصبانی بود از دیر اومدنم از اینکه چرا قبل از رفتن انبار باروت بودم، احساس می کرد بهش بی حرمتی شده، یه چیزی بدهکار شده بودم، این بد بود.

این چیزی نبود که می خواستم. معذرت خواهی کردم از عالم و آدم معذرت خواهی کردم از در و دیوار خونه بگیر تا دخترک و آقای خانه، چون برخلاف میلم صدام رو بلند کرده بودم اونم در حضور فرشته کوچک خانه. چون حرفهایی رو زده بودم که فکر می کردم درست هستند. بعد رفتم تو اتاق و بغضم رو رها کردم. غرورم خرد شده بود این چیزی نبود که من می خواستم. احساس تنهایی می کردم.

انسانها موجودات آزادی هستند و فوق العاده عجیب. تمایلاتشون، افکارشون حتی مرزهایی که برای خودشون درست می کنن عجیبه. گاهی حس ها و تمايلاتی داریم خواسته هایی داریم اما خیلی اوقات به خاطر دیگرانی که تو زندگیمون نقش دارن از اونها می گذریم. گاهی ترس از قضاوت شدن سد راه ما می شه، گاهی می ترسیم از خودمون، از ناشناخته های وجود خودمون، گاهی این ترس از عدم شناخت از ظرفیت خودمون هم سرچشمه می گیره.

چیزی که غیرقابل کتمان هست اون چیزیست که درون ما وجود داره و ما در تمام لحظه هامون حسشون می کنیم با گوشت و پوست و خونمون عجین هستن. چه نمایشش بدیم چه پنهان نگه داریم. چه اونها رو تغذیه کنیم، چه سرکوبشون کنیم. پرداختن به اینگونه تمایلات جسارتی لازم داره، جسارت ایستادن در برابر عکس العمل ها، قضاوتها، فهمیده نشدن ها... گذشتن از مرز بایدها و نبایدها تاوانی داره، گاه برای رفتن، برای رد شدن از خط قرمزها بهای سنگينی باید پرداخت.

پ.ن: من به شخصه احترام زیادی برای اندیشه ها و انسانها قائلم حتی اگر به ذائقه شرطی شده مان خوش نیاید حتی اگر در تضاد شدید با فرهنگ و آموخته هایمان باشد.

يک بعداظهر تنبل است و من اينجا لم داده ام کنار پنجره اتاق خواب به صدای کبوتر پرحرفی گوش می کنم که مدام بق بقو می کند. تو توی حياط خش خش برگها را در مياوری و با صدای آب ترنم خوبی به حس الانم می دهی. به بچه گی هایم می ماند، آن وقتها که لم می دادیم توی حياط و صدای شرشر آب لالایی مان می شد. خورشيد خانم تابيده روی پاهایم و گرمای مطبوعش پوستم را نوازش می کند. نور خوبی که از ميان برگهای درخت به درون اتاقمان راه پيدا کرده تا روی تخت و روی بازوانم خودش را پهن می کند.

چطور دلت می آید بگویی که می خواهی قطعش کنی، گور پدر سیمهای برق، بگذار با نگاه کردن به برگهايش لذت ببرم مگر چند بار بهار می آيد. مگر چند بعداظهر هنگام دلبری آفتاب اينجا روی تخت دراز کشيده ام؟ من که همیشه گرفتار سنگها و شيشه ها، کاغذها و غريبه ها هستم این ساعتهای روز. 

نمی دانی چه حس مطبوعی است وقتی نيمه عريان لم می دهم اينجا روی تخت که چسبیده کنار پنجره، می آيم اين زير که چشمی مرا پيدا نکند بعد اگر باد نرمی هم بوزد کیفم را کیفور می کند، اوايل بهار يک کمی یخ می کردم اينجا، که باز آن هم لذتی داشت... دوست دارم اين لحظه همين طور کش بيايد و من همين طور تنبل لم بدهم اينجا و هيچ کس کاری به کارم نداشته باشد و فراموش کنم تمام مسئوليتهای دنيا را. دوست دارم تو ساعتها صدای خش خش برگها را در بياوری و من همينجا بمانم با افکارم بازی کنم، به هرچيزی فکر کنم بی آنکه هيچ صدای ديگری باشد. در لحظه به همه جا سفر کنم به همه چیز بياندیشم بی سانسور، بی حجاب، بی ترس...

وقتی می دونی قراره بره راحت تری، از اول خودت رو برای اون روز آماده می کنی به موندنش دل نمی بندی از  لحظه به لحظه بودنش خاطره می سازی و عزیز می داری  تا وقتی دلتنگ شدی مرور کنی و تسکین خاطر باشن..

پ.ن:

آهنگ "کلافه" از "آلبوم یادگاری" سیاوش قمشی رو دوست دارم.

Design by : Night Skin

RSS